Mostrando entradas con la etiqueta poesias. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta poesias. Mostrar todas las entradas

lunes, 29 de febrero de 2016

El nen que tothom s'estima

Hi havia una vegada
un nen que volia estar tot sol 
perqué deia que ningú se l'estimava
i s'estava rabiut i trist en la foscor.

No volia saber res de ningú
ningú no l'estimava
pero de tant en tant sortia del seu cau
per respirar amor, com qui respira aire.

Avui, m'he adonat que aquest nen era dins meu
i he parlat amb ell
i li he dit que l'estimo
i que el duré a un lloc on se l'estimarà la gent.

Ell ha dit que era mentida
que ningú se l'estimaria
que mai l'han estimat
que això mai pasaria.

I jo l'he pujat sobre les meves espatlles
i a caballet, l'he dut al parc
un parc ple de colors, de verds, blaus y grocs
i de les rialles dels nens jugant.

I ara, és al parc, jugant amb els seus amics nous. 

Riuen, juguen, i es diverteixen
es gronxen, corren i es llencen pels tobogans
li demostren el seu afecte, 
i ell els hi retorna una rialla de felicitat. 

No puc fer altra cosa que plorar al ser testimoni de la seva alegria.

Quan torna amb mi, m'agafa de la mà
i m'explica les seves aventures
els ulls radiants de felicitat
el seu rostre un exemple de alegria.

I em pregunta, si jo tinc amics amb qui jugar
si aquest amics m'estimen de veritat
i jo li contesto que sí, que els meus amics
son els nens amb qui ha jugat al parc.

I li dic que mai més estarà sol
almenys no per falta de estimació
i que te tot el dret a ser estimat
i a creure's i a acceptar aquest amor.

La gent m'estima
durant anys ho he negat
¿seré capaç alguna vegada d'assumir
i d'acceptar aquesta gran veritat?






jueves, 4 de febrero de 2016

Amor propi

Amor propi, sense tu...

No se regular les meves mostres d’amor,
brolla i brolla aigua sense parar de la presa,
el meu estany s'asseca, els meus éssers estimats s'ofeguen.

Busco a fora el que em manca a dins,
reclamo atenció, carícies, abraçades i afecte,
i quan les rebo, no crec que jo les pugui merèixer.

Em colpejo el cap contra una paret,
feta de dogmes, obstinació i pors,
perquè no tolero cap ni un dels meus errors.

En els focs de la por a l’abandonament,
creo lligams forjats de dependència,
en les fargues d’una estimació mal entesa.

Amor propi, amb tu...

Ets llavor plena de vida,
alimentes el meu esperit,
amb paraules que em validen.

Em cuido, em respecto i m’estimo,
sóc digne de donar i de rebre afecte,
les idees i els pensaments els plasmo en la terra.

Deixo enrere el meu passat ple de dolor,
no vull arribar a la tomba carregat de roques,
per la meva pròpia felicitat, deslligo totes les cordes.

Renuncio a seguir aguantant situacions que em desagraden,
m’allibero de les pors, les angoixes, del quedar be i del que diran,
pren les regnes de la meva vida, i la visc en completa llibertat.

Amor propi,
ets el que em mancava,
el sol fèrtil on sembrar les llavors,
l’aigua que apaga la meva set,
l’escalfor que em resulta tant agradable.
Ets qui em permet poder estimar i ser estimat,
no amb la força de qui busca seguretat,
sinó amb la força de qui estima des de la llibertat.

Per que t'estimo,
per que m'estimo,

per que ens estimo,
segueixo endavant,
per aquest nou camí,
que em duu a retrobarme,
amb qui sóc de veritat.


Relat publicat també a relats en català

lunes, 23 de febrero de 2015

Errores

Cuando no acepto mis errores,
y a ellos más me resisto,
más grandes se hacen,
y más persisten en mí mismo.

Por el error, siento fracaso.
Por el fracaso, siento culpa.
Por la culpa, siento dolor.
Por el dolor, siento frustración.

Y llamo entonces al castigo, 
al mío o del prójimo a quien responsabilizo,
pues es el canal para liberar la rabia y la ira 
y limpiar aquello por lo que he sufrido.

Pero... ¿me redimo de verdad?
Pero... ¿me limpio de verdad?

Solo sufro más, y hago sufrir más,
perpetúo un ciclo de rabias y castigos,
no logro cambiar, me quedo estancado,
entre sentimientos de culpa y de fracaso.

Sin embargo...

Cuando acepto mis errores,
y me permito asumirlos,
más pequeños se hacen,
y más cambios se dan en mi mismo.

Pues no hay fracasos, solo fallos,
y los fallos, pueden ser corregidos,
y si escucho oigo una llamada de auxilio,
de alguien que pide la oportunidad de ser redimido.

Y esa voz es tan poderosa,
es una fuerza que viene del interior,
me libra del peso de la culpa y la rabia,
me alza y me mueve con la fuerza del amor.

Pues al levantarme y elegir otro camino,
sin otra intención que corregir lo sucedido,
dejo de ser sumiso y de ser agresivo,
para dar amor, y dármelo también a mi mismo.



miércoles, 4 de febrero de 2015

¿Cuántos años tenías?

Hace tiempo, mucho tiempo atrás,
cuando no eras más que un niño...

Te han insultado, y se han mofado de tí
Te han golpeado, y se han cebado en tí
Te han traicionado, y te han culpado a tí
¿y cuántos años tenías?

Han exigido de ti, que fueras cada día más
Han restado valor a tus logros, para que dieras siempre más,
Han menospreciado tus capacidades, para que te esforzaras siempre más,
¿y cuántos años tenías?

Se te criticó tu debilidad, en lugar de enseñarte a cultivar tu fuerza
Se te intentó inculcar, en lugar de enseñarte a encontrar tus propias respuestas
Se te sobreprotegió, en lugar de enseñarte a abrir y cerrar puertas
¿y cuántos años tenías?

Y durante toda tu vida, ¿que has hecho con ese niño?

Le has insultado, y te has mofado de él
Le has golpeado, y te has cebado en él,
Le has traicionado, y le has culpado a el.
Pero ese niño, ¿no sabes cuántos años tenía?

Le has exigido, que fuera siempre más
Le has restado valor a sus logros, porque podría haber dado más
Le has menospreciado, porque podría haberse esforzado más
Pero ese niño, ¿no sabes cuántos años tenía?

Les has llamado débil y cobarde
Le has llamado estúpido e ignorante
Les has llamado vago y de ímpetu carente
Pero ese niño, ¿no sabes cuántos años tenía?

Y aún así...
has seguido esforzándote,
has seguido buscando tus propias respuestas,
has seguido buscando a ese alguien,
has seguido llorando en silencio, 
el corazón marchito, latiendo apenas en el pecho,
y un niño en ti, ahogado por tu resentimiento,
y ese niño, ¿no sabes cuántos años tenía?

Y ahora, que alguien ha llegado a tu vida,
y ahora, que se te ha mostrado la dulzura y la empatía,
y ahora, que te deshaces con su sola mirada y sonrisa,
¿puedes ver cuántos años tenías?

Ahora que ves como ella sonríe a los suyos,
Ahora que ves como ella juega con sus sobrinos,
Ahora que ves como ella ama así a todos los niños,
Ahora, mira atrás y dime, si eres capaz,
¿puedes ver cuántos años tenías?

Ahora lo se.

Ahora le veo,
¿cuando tiempo llevaba allí escondido?
Ahora le escucho,
¿como pude estar sordo a sus gemidos?

Le animo, ¿cómo podría criticarlo?
Le abrazo, ¿como iba a poder golpearlo?
Le quiero, ¿porque iba yo a odiarlo?

Y le enseño: yo soy en quien te has convertido
y le susurro: todo lo malo ya ha desaparecido
y le prometo: no volverás a resultar herido

Le tiendo mi mano, fuerte y cuidadosa,
Le ofrezco mi mirada, cálida y orgullosa,
Le dedico mi sonrisa, alegre y bondadosa.

Y él, él me sonríe, y llora de alegría,
y él, el me abraza, su risa es una melodía,
y él, el me mira, su mirada es pura y cristalina.

¿Sabes ahora cuántos años tenías?

Tan solo eras un niño asustado,
que lo único que necesitabas,
era a alguien que te amara,
y que estuviera a tu lado,

Y ese alguien, soy yo.


lunes, 19 de enero de 2015

Jo segueixo endavant

A pesar de que les cames em flaqueixin,
segueixo endavant.

Encara que el tirants em manipulin,
segueixo endavant.

Tot i que els dictadors em tractin be perque em tenen por,
segueixo endavant.

Encara que les meves pors em diguin que no ho faci,
i que tot el meu cos i ésser cridi en contra,
jo segueixo endavant.

Perque no seguir endavant implica,
que tot el camí que he fet fins ara,
que totes les decicions que tants esforços i llàgrimes m'han costat,
no seguir endavant implica,
que tot el meu patiment i el meu esforç ha sigut en va.

Per això, segueixo endavant.

Perque no sóc valent, i ho he de ser,
segueixo endavant.
Perque se que no vull fer el pas, i sé que no fer-lo es morir,
segueixo endavant.
Perque estic fart de ser una víctima i de permetre-ho,
segueixo endavant.
Perque aquest es el meu moment de dir prou,
segueixo endavant.

I perque ja he pres una decició, perque he plorat i he patit com mai per decidir-me,
ara, tirants, no em fareu enrera amb falses paraules dolces,
perque ara que sabeu que jo torno a tindre el meu poder,
intenteu ofegar el foc que us espera calmant els vostres vents.

I teniu molta raó en témer la meva resolució,
però ara ja es massa tard per vosaltres,
perque ara, la gloria de la meva llum i de la meva força,
desfarà, a la fi, les vostres tenebres.

Perque em mostreu un bri de llum, per després tornar-me a sumir en les ombres,
perque us conec, i ja se de quin color és el vostre ésser,

JO SEGUEIXO ENDAVANT.


martes, 16 de diciembre de 2014

Saber ganar, saber perder

Quien sabe ganar,
cosecha el respeto
de quien ha perdido.

Quien sabe perder,
cosecha elogios
de quien ha ganado.

Quien no sabe ganar,
quien no sabe perder,
solo cosecha el desprecio,
de vencedores y vencidos.


miércoles, 3 de diciembre de 2014

El arcángel y la sierpe de las sombras

Tú eres un monstruo hecho de sombras,
sombras mías que yacían dormidas,
hasta que despertaron y tomaron ese nombre,
que no era el mío ni el de ningún otro hombre.

No importa que forma tomes, ni cuán enorme ya seas,
pues ya te conozco, y te veo entre el humo con que te rodeas,
tu nombre no es más que una máscara, una mera fachada,
una ilusión para que pierda el tiempo contra un viejo fantasma.

Y es por ello que hoy puedo enfrentarte bien decidido,
a hundir mi espada en tu negro corazón,
a enfrentar mi escudo contra tus llamas de dragón,
a ser el ganador de esta guerra que tanto me ha dividido.

Y caigo en picado, sin dudarlo, sobre ti,
con acero y convicción, la victoria es para mi.

Por mí,
por mi amada, 
por mis seres queridos,
juro destrozar tu cascarón,
con la fuerza de la fe en mi mismo,
con la fuerza de la fe en mi triunfo,
con la fuerza de la fe de quienes creen en mi,
y reducirte, monstruosa bestia, a escombros,
y extraer de ellos esa preciada gema,
que ahora podrá brillar e iluminar mi alma,
y convertir en oro lo que antes fue pobreza.


miércoles, 23 de abril de 2014

Dracs

Drac, qui ets tú, sino un reflexe de les meves pors.
Drac, qui ets tú, sino el mirall de les meves foscors.

Aquí estic, davant teu, vestit en brillant escut y armadura.
Aquí estic, davant teu, blandint acer forjat en una radiant fulla.

Et miro als ulls i em donc conta que tú i jo som iguals.
Et miro als ulls i em donc conta que sóc jo el meu propi rival.

La batalla entre tots dos es lliura dins el meu cor.
La batalla entre tots dos, de sigil, ombres, errades i foc.

I en el foc de mil batalles, sagnem tú i jo de mil ferides.
I en el foc de mil batalles, de la sang brota nova vida.

La teva sang, Drac, es coagula en forma de rosa vermella.
La teva sang, Drac, es coagula i es així com pren forma la sabiessa.

Cullo la flor i la observo, es el premi de la meva lluita.
Cullo la flor i la observo, quant m'agradaría compartirla.

I apareixes tú, amor, ataviada de noble princessa.
I apareixes tú, amor, bellíssima entre la boira espesa.

I sé llavors que la meva lluïta ha tingut sentit.
I sé llavors que la meva lluïta m'ha permés arrivar fins aquí.

Fins aquí, davant teu, agenollat el teu servidor.
Fins aquí, davant teu, oferinte el meu més preuat tresor.

I culles ma rosa, en tendre somriure, i em situes al teu costat.
I culles ma rosa, en tendre somriure, i ens enfrontem junts a tots els nostres Dracs.

Agafats de la má, un al costat del altre, mirant endavant el camí,
Agafats de la má, un al costat del altre, feliços d'haver-nos trovat aquí.

Dos amants, que en realitat no són ni princessa ni caballer.
Dos amants, que el que sí tenen es l'ànima de guerrer.

Dos guerrers, que caminen junts rumb al horitzó.
Dos guerrers, que han trobat l'un en l'altre a la fi al seu amor.



domingo, 26 de enero de 2014

Fuerza

¿Qué es la fuerza?

Agresividad, no es fuerza.
Mirada fulminante, no es fuerza.
Rabia desatada, no es fuerza.
Ira y odio, no son fuerza.
Dominación, no es fuerza.
Rencor, no es fuerza.
O blanco o negro, no es fuerza.

Si las uso para alimentar mis movimientos,
tras el embate me quedo vacío.
Si las uso para lograr mis éxitos,
tras la victoria me quedo sin brío.
Si las uso para destruir a quien se interpone en mi camino,
tras la batalla no soy más que un asesino.
Y siempre responde mi cuerpo,
triste, agotado y enfermizo.

Determinación, es fuerza.
Foco, es fuerza.
Claridad, es fuerza.
Paz mental, es fuerza.
Empatía, es fuerza.
Desapego, es fuerza.
Mil y un colores, es fuerza.

Si las uso, 
me muevo sin cansarme.
Si las uso, 
puedo seguir adelante.
Si las uso, 
no existen contrincantes.
Y siempre responde mi cuerpo,
sereno, sano y en su centro.


sábado, 3 de diciembre de 2011

El Escorpión

Hasta que su caparazón sea dorado
como el sol alto en el cielo,
un pequeño y tenaz escorpio
avanza por la arena del desierto.

Mil mudas lleva ya sobre sus espaldas,
mil pieles que han sido desechadas,
mil veces la meta había sido alcanzada,
mil dunas, a cada cual más lejana.

Largo es el camino, dura es la senda,
sus piernas le fallan, su ímpetu flaquea,
el cuerpo se desploma, su aliento se apaga,
allí cae rendido, agotado en cuerpo y alma.

Las lágrimas fluyen por su rostro,
su sal escuece en las heridas,
el agua humedece sus labios resecos,
siente el sabor de otra batalla perdida.

La oscuridad nubla su visión,
en las tinieblas todo carece de sentido,
queda aislado flotando en el vacío,
hasta que Antares ilumina de rojo su corazón.

"Álzate de nuevo, pequeño mío,
y de tus tristes cenizas resurge.
Con el ave fénix compartes tu destino,
sobre tus propias miserias debes elevarte.

Te mostraré el camino con mi rojo faro,
aunque tú no quieras mirarme.
Te susurraré dulcemente mi sabiduría,
aunque tú ya no quieras escucharme.

No solo en la negrura,
se puede ver mi luz.
No solo en el vacío,
se alcanza a oir mi voz.

Para ello solo debes retirar los velos,
tus ojos los nublas con tus ensoñaciones.
Para ello solo debes acabar con los cuentos,
te ensordeces con las voces de muchos oradores.

Ahora que lo ves todo claro,
ahora que el sonido está limpio,
ahora puedes aprender del pasado,
y retomar con valor de nuevo el camino."

El cascarón inerte se resquebraja,
unas alas carmesí se despliegan hacia el cielo.
Eleva todo su ser con un triunfante vuelo,
y por todas partes resuenan sus alegres carcajadas.